लोकतन्त्रको पहिलो शर्त हो, विधिको शासन । सत्ता सञ्चालनमा विमति हुनु, यसको विरोध हुनु पनि स्वभाविक मान्न सकिए पनि सत्ता सञ्चालनको नाममा विधि मिचेर काम गरियो भने त्यो प्रत्युत्पादक हुन्छ र वर्तमानको मुख्य राजनैतिक समस्या यही नै हो । सरकार आफै र प्रतिपक्ष पनि आफै हुनु भनेको सम्पूर्ण रुपमा लोकतन्त्र विफल भएको सङ्केत हो । गठबन्धनमा रहेका दलहरुमा विमति भयो भने तत्काल सरकार छाडेर सडक रोज्न सकिन्छ, विगतमा पनि नेपाली जनताले यस्तो प्रवृति देखेकै हुन् । देशका आम नागरिकहरु किंकर्तव्यविमुख छन् । आफूले चुनेर पठाएका जनप्रतिनिधिहरुको गैर–लोकतान्त्रिक आचरण चरित्र देखाउन पार्टीका नेताहरुको ठाडो आदेशमुखी अहंकार र दम्भले देश अनिर्णयको बन्दी बनेको छ । देश गंभिर सङ्कटमा रहेको कुरा सबै दलका नेताहरुलाई थाहा हुनै पर्ने हो । के नेपालको अस्तित्व तीन चार नेताको हातमा मात्र छ ? के जनता र जनप्रतिनिधिहरु नेताका बँधुवा मजदुर मात्र हुन् ? जनता र राष्ट्रियताका नाममा नेपाली जनतालाई कतिसम्म छलछाम गर्ने ? के मुलुक यी नेताहरु कै जागिर हो ? राष्ट्रिय मुद्दाहरु कुन ठीक ? कुन बेठीक ? यो ठीक भनेर ठम्याउन हामीले निर्वाचित गरेर पठाएका दुई सय पचहत्तर सांसदहरु हुन् कि होइनन् ? सत्तामा जो सुकै पार्टी विशेषको व्यक्ति भए पनि उसले समग्र नेपालीको हित हेर्नु पर्ने हो होइन ? आज चारैतिरबाट प्रश्न उठेको छ । कुन राजनैतिक दल ठीक या बेठीक, नेपाली जनताले जान्दैनन् । उनीहरु के मात्र जान्दछन् भने निर्वाचन ताका गरिएका पार्टीका घोषणा पत्रको कति अंश लागु भयो ? आफ्नो स्वार्थका लागि प्रदेश सरकार गिराउने, उठाउने, भत्काउने, जोड्ने र तोड्ने काम गर्न नेपाली जनताले मताधिकार प्रयोग गरेको हो र ? आज ग्रामीण जनताहरु, मजदुरहरु एवं किसानहरु मात्र होइन शिक्षक, कर्मचारी, प्रहरी, व्यापारी, ठेकेदार आदि सम्पूर्ण क्षेत्र क्षतविक्षत भएको छ । यसको दोष कसको ? २०६२÷६३ आन्दोलनका पन्ध्र वर्ष स्वाहा : पार्ने को हो ? के ती नेपाली जनताका अपराधी होइनन् ? होइन भने देश किन जर्जर अवस्थामा पुग्यो ? किन गरिबी बढेर गएको छ ? निर्यात किन घट्यो ? यसको समग्र जवाफ सबै राजनैतिक दलका नेताहरुले नेपाली जनता सामु दिनै पर्छ । देशलाई वर्तमान असहज, दलदल र भासबाट जोगाउने काम सफल नेतृत्वले मात्र गर्न सक्छ तर यस्तो छनक अहिलेसम्म नदेखिनु दुःखको कुरा हो । तिम्रा हाम्रा सहमति असहमति जे जति छन् सबै संसदमा खुला बहसमा ल्याऊ, जनताले पनि जानुन् को ठीक को बेठीक भनेर ।।
