वनको पुतली

म वनवनमा बस्ने कहाँ उडेर जान्छु ।
मेरो आमाबुबा वनकै सन्तान कहाँ उडेर जान्छु ।।
वन हो घर, जीवन मेरो अरु कहाँ जान्छु ।
पिल्सिएर, डरिएर आहार खोज्दैँ जान्छु ।।

मुर्ख मानिस नबुझि पिडा लोभले वनलाई नास गर्दै जान्छौँ ।
घाँटी छ सुख्खा नपाई आहार नष्ट गर्दै जान्छौँ ।।
स्वार्थी छ मानिस, ढोगी छ मानिससंगै देवता कस्दैँ ।
विन आहार जीव कोहि को संग तुलना गछौँ ।।

वन हो घर वन हो जीवन, जीवन नभई नभई ।
हातले छोपी छाप लगाउदैँ अपाङ्ग गछौँ पापी ।।
फुलको रस खाएर दिन्छु आहारको जिन्दगी ।
फुलको रस खाएर दिन्छु आहारको जिन्दगी ।।

नभई पुतली मर्छौ पापी अंगभरमा हाड ब भरि ।
जे जे दिन्छ नदेखि आँखा समेट्दै छौँ जीवन भरी ।।
जहाँ हु तिम्रो पात हो मेरो मानिसको पो जिन्दगी ।
म पुतली कराउदैँ जान्छु जीवन भरी जीवन भरी ।।
जरा हुँ तिम्रो पात हो मेरो मानिसको यो जिन्दगी ।

– कविः पूजा हरिजन